Aftellen maar!

Ik ben aan mijn laatste weekje Perú begonnen. België komt steeds dichterbij. Spannend...

Een stranderige Kerst en een zonovergoten Nieuwjaar!

Eind december gingen de deuren van Viña Alta dicht. Alles werd afgesloten, de laatste talleres voor leerlingen, ouders en leerkrachten werden gegeven, we rondden de sessies met onze casussen af, de laatste informes werden uitgetypt en ingediend. De meisjes van psychologie, Ruth, Annelien, Lotte en Iris, namen ook afscheid van ons en trokken Tine achterna richting het besneeuwde België. Maar hier kondigde de zomervakantie zich aan!! Opnieuw tijd om de trekrugzak boven te halen - al zat die nog niet al te diep weg om eerlijk te zijn…

Samen met Julie en Lore trok ik naar Trujillo, ons eerste reisje naar het noorden van Perú. We verbleven in Huanchaco, een kuststadje vlakbij Trujillo. En we vonden er een superleuke hostal met de beste ontbijtkaart ooit! Elke ochtend yoghurt met heerlijke musli met pindanootjes en vers, sappig peruaans fruit (mango, meloen, banaan, druifjes, papaya, …) en een vleugje honing, njam njam. Na ons heerlijk ontbijtje lazen we ons boek op het terras, gingen we het piepkleine stadje wat verkennen, zaten we op het strand, gingen we afkoelen tussen de wilde golven, speelden we jinif of regenwormen, … Kortom, behalve ons dagje paintballen met onze nieuwe Hollandse vrienden, werden er geen grote inspanningen geleverd.

Op kerstavond en kerstdag hadden we een iets mooier hotel geboekt met zwembad erbij om onszelf op deze meest gezellige feestdagen van het jaar toch nog iets meer te verwennen. Op kerstavond gingen we eten in wat ons favoriet restaurant van Perú zou worden, el Kero. Overigens een van de weinige restaurants die na 6u ’s avonds nog open te vinden waren in Huanchaco. Het werd een supergezellige kerstavond, met lekkere pisco sour als aperitief, mijn favoriet: conchas a la parmesana als voorgerecht, een heerlijke steak in champignonsaus met frietjes als hoofdgerecht en als kers op de taart het dessert: pankeke met manjar blanco. Om vingers en borden van af te likken. Maar niet enkel het eten viel in de smaak. Ook onze persoonlijke ober, Ricardo, kon ons volledig bekoren. De volgende dag, op kerstdag zelf, gingen we terug.

Tussen Kerst en Nieuwjaar gingen we terug naar de hostal. We bezochten Trujillo, Chan Chan, Huaca de la luna y del sol en Arco del Iris. En voor we het wisten was de week voorbij en was het alweer tijd voor het volgende feest: oudejaarsavond. Enkele minuten voor 6u in de namiddag haastten we ons naar de bar van het hotel om een pisco sour te bestellen en exact om 6u tikten we samen op het Belgische Nieuwjaar!! ’s Avonds gingen we eten in el Kero bij Ricardo. Maar na ons voorgerechtje ging het licht uit. Geheel Huanchaco had geen elektriciteit. In de keuken kon men niks meer klaarmaken, we zaten in het donker, met knorrende maagjes… Twee uur en een half hebben we gewacht en plots was het licht er opnieuw! Om 11u ’s avonds konden we eindelijk van ons hoofdgerecht genieten. Tegen middernacht keerden we terug naar het hotel om er af te tellen en het nieuwe jaar te begroeten. Daarna ging ik met Lore terug naar het restaurant, waar ondertussen een superleuk feestje aan de gang was, om het nieuwe jaar ook nog eens goed in te dansen. Het werd een superleuke nacht.

Op tweede nieuwjaarsdag lieten we Huanchaco en Trujillo achter ons en trokken door naar Máncora, dé place to be voor surfers in Perú. Daar ontmoetten we Dorien, die er een heerlijke week met haar liefje opzitten had en ons achterna gereisd kwam om samen nog een weekje te genieten van de Peruaanse zon, zee en strand. Ook in Máncora kwamen we in een heerlijke hostal terecht, zelfs met zwembad!! Een heerlijk paradijsje om nog even tot rust te komen en te genieten voor we op 8 januari terug naar het drukken Lima keerden. Helemaal klaar om aan onze laatste werkweekjes te beginnen…

Mama en Papa op Bezoek !!

Zoals ik in mijn blogbericht over ons reisje naar Puno, La Paz en Copacabana al had laten vallen, kwamen mijn mamie en papie op 5 november aan in Lima. Jammergenoeg kon ik er toen niet bijzijn. Tegen de tijd dat ik terug in Lima aankwam, vertrokken zij al met Koning Aap op een 16-daagse rondreis door Perú. Terwijl ik ondertussen alweer aan het werk was in Viña Alta bezochten zij de mooiste plaatsjes van het land: Ica, Nazca, Arequipa, Puno, Cuzco, … Daarna kwamen ze terug naar Lima om mij te zien natuurlijk!!

Op vrijdag 19 november was het eindelijk zover: ik zou mijn mama en papa na iets meer dan 3 maanden eindelijk terugzien. Ik vertrok op tijd naar de luchthaven en moest uren wachten tot ze eindelijk door die deur verschenen. Het was een heel blij en ook wel een beetje een ontroerend weerzien.

Echte plannen had ik niet gemaakt. Ze waren heel moe na zo’n zware rondreis en we zouden alles op het gemakje doen. Maar de eerste avond stond er voor Dorien en mij nog een belangrijke ‘Escuela de Padres’ op het programma. We moesten nog naar Viña Alta om een presentatie te geven voor ouders. En Fabiola, onze fantastische stage-coördinatrice, vond het natuurlijk geweldig dat mijn ouders erbij zouden moeten zijn! Het was voor mij heel raar om in het spaans een presentatie te geven over studieoriëntering en toekomstplanning terwijl mijn ouders daar op de laatste rij zaten te volgen.

De volgende dagen had ik gelukkig helemaal vrij. We kozen ons een superleuk hotel uit in Miraflores en ik genoot met volle teugen van de zachte matras, de goeie douche, het superlekkere en uitgebreide ontbijt en natuurlijk ook van papa’s en mama’s beschermende vleugeltjes. We gingen rondwandelen in het gezellige Miraflores, tot aan de zee, dronken een cocktailtje, aten een dessertje, …

Op zondag besloten we toch iets actiever te gaan doen. We gingen naar Lunahuana. Ze hadden mij gezegd dat het daar heel mooi was en dat je daar vanalles kon doen: raften, met quads rijden, mountainbiken, … Toen we aankwamen was er geen kat te zien. De cafeetjes, restaurants en hostels zagen er allemaal heel verlaten uit. Gelukkig hadden papa en ik onderweg wel een deftig hotel gespot. Te chic om op mijn eentje te doen, maar met mama en papa erbij mocht het wel eens iets deftiger natuurlijk. Dus VillaSol werd het. Een heel groot hotel met een groot restaurant, zwembad, sauna, stoombad, tafelvoetbal, … Maar we waren alleen. Met drie zaten we in het gigantische hotel. Het restaurant ging speciaal voor ons open. Met een klein hartje bestelden we iets van de kaart, maar het bleek superlekker te zijn. Al gauw waren we de favoriete gasten en werden we verwend met allerlei extraatjes zoals eieren met spek bij het ontbijt, extra pisco sour als aperitief, …

In Lunahuana gingen we nog wandelen, mountainbiken, zwemmen en ontspannen. Daarna keerden we terug naar Miraflores om nog even uit te rusten en de avond voor het afscheid gingen we eten in het superbekende restaurant ‘La Rosa Nautica’ (met dank aan de ouders van Michel). Het was er supergezellig en het eten was ook superlekker. We genoten met volle teugen van de omgeving en het gezelschap. De volgende dag kwam er een pijnlijk afscheid, tot 29 januari…

En er wordt ook gewerkt!

Mijn blog lijkt zo stillaan een aaneenschakeling van reisverslagen te worden. Hoog tijd om nog eens iets over de stand van zaken op mijn stageplaats mee te delen.

Heel wat talleres of workshops lopen al op hun einde. Binnenkort dus geen 'taller de emociones' meer, waarin we de kinderen van het 3de kleuterklasje en van het eerste leerjaar een aantal basisemoties trachten aan te leren. Op die manier hopen we te bereiken dat de kinderen hun eigen emoties en die van anderen beter leren te begrijpen en onder woorden te brengen. Ook de 'taller de aprendizaje', waarin we werken met 3 groepjes kinderen die leerproblemen ondervinden, wordt binnenkort afgesloten. Doorheen een reeks van 8 sessies hebben we getracht deze kinderen een aantal strategieën bij te brengen die hen kunnen helpen om beter de les te volgen in de klas en beter hun taken zelfstandig te kunnen maken. Tenslotte loopt ook de 'taller de habilidades de la vida' op zijn einde. In deze taller kaartten we in verschillende klassen van het secundair onderwijs een aantal belangrijke thema's aan: seksualiteit, familie, drugs, groepsdruk, etc.

Naast de talleres zijn er ook heel wat leerlingen, leerkrachten en ouders die we individueel begeleiden. Kinderen met een laag zelfwaardegevoel, problemen om vrienden te maken, ADHD, angsten, etc. Ouders komen langs in het consultorium en vragen hoe ze hun kind beter kunnen aanpakken thuis, hoe ze hun kind kunnen helpen bij het huiswerk, etc. Bovendien zijn er ook leerkrachten die bij ons om raad komen vragen in verband met de aanpak van een aantal lastige leerlingen in de klas of hoe een les aantrekkelijker maken voor de leerlingen, ... Met de casussen hebben we dus ook onze handen vol. Maar dit klinische werk is wel helemaal mijn ding. Ookal is het wel heel erg jammer dat we mensen niet de intensieve begeleiding op lange termijn kunnen geven die ze soms nodig hebben, ik hoop dat ik hen, al is het dan maar een heel klein stapje, vooruit kan helpen.

Een andere belangrijke taak die Dorien en ik in Viña Alta uitvoeren zijn de 'escuelas de padres', een soort info-avonden voor ouders. Het thema van die info-avonden is telkens een belangrijk thema waarmee de kinderen in een bepaalde levensfase geconfronteerd worden. Bijvoorbeeld voor ouders van leerlingen op het einde van het secundair onderwijs gaven we een escuela de padres over de mogelijke toekomstplannen van hun kinderen: werken of studeren? Andere thema's die reeds aan bod kwamen zijn vrijetijdsbestedingen, drugspreventie, seksualiteit, videospelletjes, tv en computer, etc. Aan zo'n escuela de padres gaat een hele voorbereiding aan vooraf. De eerste escuelas de padres waren voor Dorien en mij dan ook erg spannend. Het presenteren in het spaans was in het begin helemaal geen lachertje, maar het lukt ons steeds beter...

Binnenkort moeten we ook 'capacitación a docentes' geven. Dat is ook een soort workshop maar dan voor alle leerkrachten. Het is de bedoeling om hen over enkele belangrijke thema's waarmee zij op hun werk geconfronteerd worden wat beter te informeren. Maar dit is dus voor binnenkort, spannend hoe het allemaal zal verlopen...

Daarnaast zijn er nog een heleboel activiteiten die we op Viña Alta realiseren: speeltijdbegeleiding, informatiebrochures voor leerlingen, ouders en leerkrachten schrijven, administratieve taken, vergaderingen leiden, ... Onze dagen zijn altijd goed gevuld.

 

Ondertussen heb ik samen met Dorien al zo'n 16-tal weken gewerkt. Het is ongelooflijk hoe snel de tijd vliegt. Zou dat ook aan mijn ongelooflijk leuke en goede stagenootje liggen?? Ik ben ervan overtuigd van wel. We werken heel goed samen, zijn samen constructief en productief en we maken tussen het harde werken door nog veel plezier ook. Zonder het te beseffen is er al een hele tijd van onze stage voorbij. Wat we enkele maanden terug nog aan het opstarten waren, moeten we binnenkort alweer afsluiten.

Puno, La Paz y Copacabana

Bij het binnenkomen van Perú, op 9 augustus, kregen we allemaal een stempel in ons pasport met daarop het aantal dagen dat we in het land mochten blijven. Wat de douanier neerschrijft hangt vooral af van zijn humeur, de wind, misschien ook van hoe goed je haar nog ligt na zo’n 16 uurtjes vliegen, eigenlijk vooral van willekeur dus. Dorien en ik kregen 90 dagen, dus begin november hadden we weer een goede uitvlucht voor een reisje!!

We trokken met het vliegtuig naar Juliaca, in de buurt van Puno bij het Lago Titicaca. Onze eerste toeristische uitstap ging richting ‘Los Uros’. Een groep van artificiële eilanden die volledig uit riet zijn gemaakt. Er wonen ook effectief mensen op de eilanden en die zien de toeristen maar al te graag komen natuurlijk. Toch loont het echt de moeite. De vrouwen lopen er een beetje als eenden, maar hoe zou je er zelf bijlopen als de ondergrond onder je voeten altijd dobbert op het water? Op een rieten boot voeren we van het ene eiland naar het andere. In de namiddag trokken we naar Taquile, een ander eiland in het Titicacameer met een prachtige natuur. Bij de lange wandelingen voelden we toch dat de hoogte ons ook hier parten speelde. Het Titicacameer is met zijn 3812m boven de zeespiegel dan ook het hoogstgelegen bevaarbare meer van de wereld. Gelukkig waren we zoals meestal bij de jongsten van de groep, dus we laten ons niet kennen! En ’s avonds verwennen we onszelf met een heerlijke maaltijd in een gezellig restaurantje in Puno.

De volgende dag hadden we een spannende vooruitzichten. Bij een betrouwbaar reisbureau hadden we een tocht naar Anapia, een minder toeristisch eiland geboekt. We zouden logeren bij een familie die ons zou rondleiden op het eiland en voor ons zou koken. We waren er helemaal klaar voor. In een dorpje in de buurt van de grens met Bolivië wachtten we de familie op. We snoven de plaatselijke, traditionele sfeer op, genoten van de fanfare die langskwam, van de vrouwtjes die massaal bloemen naar de kerk droegen, … Maar na uren wachten en verschillende malen telefoneren was er nog steeds niemand komen opdagen. Daar ging ons avontuurlijke uitstapje aan onze neus voorbij… Maar we lieten het niet aan ons hart komen, namen een taxi naar de Boliviaanse grens en kwamen een dag eerder als voorzien in La Paz aan. Daar stond ons nog een helse zoektocht naar een hostal te wachten.

La Paz is een eerder vuile stad, een beetje zoals Lima. Veel verkeer, drukte, lawaai, … Uitzonderlijk is wel het feit dat de stad in een dal ligt en daarbij de rijke mensen beneden in het dal wonen en de armen bovenaan op de heuvel. We wandelden doorheen de stad, bezochten kerken, kathedralen, parken en belangrijke pleinen. Maar we haalden pas echt ons hart op in de souvenirwinkeltjes, waar we helemaal de tijd uit het oog verloren. Een traditionele, authentieke vrouwenbolhoed stond al langer op mijn verlanglijstje en in La Paz vond ik hem eindelijk! Verder konden vooral lederen tasjes, sjaaltjes, mutsen, wantjes, ringetjes en oorbelletjes ons bekoren. En een bol is nog veel minder dan een sol =).

Ondertussen reeds dag 5 van ons reisje geworden. Tijd om naar Copacabana te trekken. Daar vonden we een zalig hostal, met nog veel zaliger ontbijt: crackers, yoghurt, verse fruitsalade, pannenkoekje, broodjes met boter en confituur, frisse melk en fruitsap. We namen er het koude water in de douche met graagte bij. Na het stadje een beetje te hebben verkend, werd het tijd om een nieuwe uitstap te plannen. We trokken naar ‘Isla del Sol’, een uitgestrekt eiland waar de boot ons ’s ochtends aan de noordkant afzette om ons later in de namiddag aan de zuidkant opnieuw op te halen. Een niet onvermoeiende wandeling onder de brandende zon, waar ik toch heel erg kon van genieten. Na enkele uren stappen begonnen we ons zo stilletjes bij onszelf af te vragen of we wel de juiste weg hadden gekozen en of we wel nog op tijd bij de boot zouden aankomen… Maar onze vrees bleek voor niks te zijn geweest. ’s Avonds verwenden we onszelf, zoals zowat iedere avond eigenlijk, op een heerlijke maaltijd in een van de plaatselijke restaurantjes.

Na nog een dagje uitrusten en genieten in Copacabana was het alweer tijd geworden om terug richting Puno te reizen. Het is vandaag 5 november, mijn mama en papa komen vandaag aan in Lima om aan hun rondreis door Perú te beginnen. Heel erg jammer dat ik hen nu niet kan zien, ik moet nog een 16-tal daagjes wachten… In Puno genoten we nog vollop van de feesten ter gelegenheid van de week van Puno. Een geweldige sfeer met fanfares, dansende kinderen in kleurrijke outfitjes, ... Als laatste uitstapje van ons reisje bezochten we Sillustani, een schiereiland en gewezen Inca-begraafplaats. Maar daar reeds begon ik me misselijk en ziekjes te voelen. Tegen de volgende ochtend voelden we ons allebei immens ellendig en ziek. Een vreselijke terugreis naar Lima om snel te vergeten , in tegenstelling tot de rest van het reisje wat ik het liefst nog heel fris in mijn herinneringen wens te houden.

Arequipa y Cusco

Na zeven weken trabajo, tijd voor un gran viaje! Samen met Dorien trok ik van 1 tot 10 oktober naar Arequipa en Cusco.

Met de bus van Cruz del Sur vertrokken we vrijdagnamiddag richting Arequipa. Zo'n 16-tal uurtjes in de bus. Maar we kiezen onze plaatsjes goed uit, steeds bovenaan helemaal vooraan voor het grote raam met een prachtig uitzicht op de natuur, goed zicht op de tv en de meeste beenruimte.

Zaterdag brachten we een dagje door in Arequipa zelf, kuierend door de straatjes en op de Plaza de Armas, een van de mooiste pleinen van Perú volgens de reisgidsen. En ik kan dit alleen maar beamen. We bezochten het prachtige Monasterio de Santa Catalina, een oud nonnenklooster met een gezellig doolhof van kleurrijke straatjes, bogen en tuinen... Een verademing na bijna twee maanden in het drukke Lima te hebben geleefd.

Volgend belangrijk punt op de reisagenda: De Cañón del Colca, een van de diepste canyons ter wereld. Een busje vol toeristen brengt ons langs adembenemende landschappen. De lokale gids praat zowel spaans als engels, maar geen van beide blijkt verstaanbaar. Oren dicht dus en genieten van het uitzicht. We stoppen regelmatig op leuke plaatsjes om even uit te stappen of te wandelen en foto's te nemen natuurlijk.

Zondagavond gaan we langs de warmwaterbronnen van Chivay. Het is ijskoud in ons bikinietje buiten maar eens in het water is het puur genieten. In een sopje van om en bij de 38° met rondomrond statige vulkanen die langzaamaan de zon verorberen. Zaaaa-lig!

Maandagochtend. Vroeg uit bed. Tijd om condors te spotten bij de Cruz del Cóndor. Na een busritje en een fikse wandeling komen we aan bij de miradores van de condors, maar geen vogel te bespeuren. Of toch?!

Na een nachtje op de bus komen we dinsdagochtend aan in Cusco, de oude hoofdstad van de Inca's. We wandelen door de 'navel van de wereld' en komen voorbij de gezellige Plaza de Armas, de indrukwekkende kathedraal en de talrijke iglesias en pitoreske straatjes. 's Avonds genieten we van een voorstelling van de verschillende traditionele dansen uit heel Perú. Ik leef me volledig in en krijg zin om ook zo'n dansje mee te doen! Het leuke aan de dansen is dat de mannen zich ook volledig laten gaan en dikwijls van meer ritme en lenigheid getuigen dan hun vrouwelijke danspartners.

Dan is het eindelijk tijd geworden voor dé hoofdattractie van Peru: Machu Picchu! Onze heenreis wordt een levensgevaarlijke tocht met een minibus langs rotswanden en afgronden waarvoor ik, hoe mooi ook, toch liever mijn ogen sloot. Zes van de negen inzittenden besloten om een treinticket terug te kopen in plaats van terug te keren met die bus, het spreekt voor zich. Ook Dorien en ik verkozen onze veiligheid boven het geld en dankzij een nederlands koppel waar we ondertussen mee bevriend waren, konden we ons een terugreis met de trein betalen.

Donderdagochtend. Vroeg uit bed. Om 4.20u beginnen we samen met onze nederlandse en duitse vrienden aan de klim richting Machu Picchu. We moeten ons haasten want we willen een stempel om Wayna Picchu te bezoeken en dagelijks mogen daar maar 400 mensen komen. In het begin valt onze tocht mee, maar na 20 minuten aan een serieus tempo trappen doen, is het toch tijd voor een pauze. Het is geen lachertje. Maar we bereiken de top en eens op Machu Picchu loont het de moeite. Al zo vaak heb ik de afbeelding in een boekje gezien, maar daar effectief zelf staan... Onbeschrijfelijk. Indrukwekkend.

Na een verkenning van Machu Picchu zijn we klaar om ook Wayna Picchu, de hoog oprijzende granieten bergtop ten noorden van Machu Picchu, te overwinnen. De klim is steil, maar veel minder lang. Het zicht boven is waw! Even uitblazen boven en genieten van het prachtige uitzicht op Machu Picchu. Het is echt onbeschrijfelijk...

Kan een uitzicht ons na dit ooit nog bekoren? Tuurlijk wel! Vrijdag bezoeken we de Heilige Vallei met de incaruines van Sacscyhuaman, Ollantaytambo, de kleurrijke markt van Pisac, het Incaheiligdom Qenko en het gezellige dorp met Incaruines Chinchero. Bij de plaatselijke souvenierkraampjes zien we weer veel te veel leuke spulletjes die we niet nodig hebben. Maar de vrouwtjes zijn zo lief...

Onze laatse dag in Cusco doen we nog eens wild. Hoewel geen van ons ooit op een paard heeft gezeten, behalve ik als kleuter toen ik gehuild heb tot ik maar een rondje moest blijven zitten in plaats van twee, besluiten we ruines te bezoeken met een paard!! Onze gids, een kereltje van vijftien krijgt ons allebei op het paard en leidt ons rond bij enkele ruines in de buurt van Cusco. Zolang de paardjes braafjes en op het gemakje wandelen gaat alles perfect. Maar af en toe gaat dat paard lopen en dan is het hopen dat je erop blijft zitten. Van de ruines heb ik helemaal niet zoveel gezien, maar het paardrijden wil ik opnieuw doen!!

Na zo'n fantastische reis zijn we weer klaar om het beste van onszelf te geven op onze stage!

Temblor!!

Vannacht werd ik uit mijn bedje geschud, m'n allereerste aardbeving in Peru. 5.9 op de schaal van Richter volgens de nieuwsberichten. En net nu alle meisjes op reis zijn en ik helemaal alleen op mijn kamertje lig... Aaaaaa!! Gelukkig kon ik vlug met al mijn lakens, mijn kussen en beertje bij Dorien aankloppen, die lag nog te slapen als een roosje en kon mij een veilig bedje dicht in haar buurt aanbieden =).