En er wordt ook gewerkt!

Mijn blog lijkt zo stillaan een aaneenschakeling van reisverslagen te worden. Hoog tijd om nog eens iets over de stand van zaken op mijn stageplaats mee te delen.

Heel wat talleres of workshops lopen al op hun einde. Binnenkort dus geen 'taller de emociones' meer, waarin we de kinderen van het 3de kleuterklasje en van het eerste leerjaar een aantal basisemoties trachten aan te leren. Op die manier hopen we te bereiken dat de kinderen hun eigen emoties en die van anderen beter leren te begrijpen en onder woorden te brengen. Ook de 'taller de aprendizaje', waarin we werken met 3 groepjes kinderen die leerproblemen ondervinden, wordt binnenkort afgesloten. Doorheen een reeks van 8 sessies hebben we getracht deze kinderen een aantal strategieën bij te brengen die hen kunnen helpen om beter de les te volgen in de klas en beter hun taken zelfstandig te kunnen maken. Tenslotte loopt ook de 'taller de habilidades de la vida' op zijn einde. In deze taller kaartten we in verschillende klassen van het secundair onderwijs een aantal belangrijke thema's aan: seksualiteit, familie, drugs, groepsdruk, etc.

Naast de talleres zijn er ook heel wat leerlingen, leerkrachten en ouders die we individueel begeleiden. Kinderen met een laag zelfwaardegevoel, problemen om vrienden te maken, ADHD, angsten, etc. Ouders komen langs in het consultorium en vragen hoe ze hun kind beter kunnen aanpakken thuis, hoe ze hun kind kunnen helpen bij het huiswerk, etc. Bovendien zijn er ook leerkrachten die bij ons om raad komen vragen in verband met de aanpak van een aantal lastige leerlingen in de klas of hoe een les aantrekkelijker maken voor de leerlingen, ... Met de casussen hebben we dus ook onze handen vol. Maar dit klinische werk is wel helemaal mijn ding. Ookal is het wel heel erg jammer dat we mensen niet de intensieve begeleiding op lange termijn kunnen geven die ze soms nodig hebben, ik hoop dat ik hen, al is het dan maar een heel klein stapje, vooruit kan helpen.

Een andere belangrijke taak die Dorien en ik in Viña Alta uitvoeren zijn de 'escuelas de padres', een soort info-avonden voor ouders. Het thema van die info-avonden is telkens een belangrijk thema waarmee de kinderen in een bepaalde levensfase geconfronteerd worden. Bijvoorbeeld voor ouders van leerlingen op het einde van het secundair onderwijs gaven we een escuela de padres over de mogelijke toekomstplannen van hun kinderen: werken of studeren? Andere thema's die reeds aan bod kwamen zijn vrijetijdsbestedingen, drugspreventie, seksualiteit, videospelletjes, tv en computer, etc. Aan zo'n escuela de padres gaat een hele voorbereiding aan vooraf. De eerste escuelas de padres waren voor Dorien en mij dan ook erg spannend. Het presenteren in het spaans was in het begin helemaal geen lachertje, maar het lukt ons steeds beter...

Binnenkort moeten we ook 'capacitación a docentes' geven. Dat is ook een soort workshop maar dan voor alle leerkrachten. Het is de bedoeling om hen over enkele belangrijke thema's waarmee zij op hun werk geconfronteerd worden wat beter te informeren. Maar dit is dus voor binnenkort, spannend hoe het allemaal zal verlopen...

Daarnaast zijn er nog een heleboel activiteiten die we op Viña Alta realiseren: speeltijdbegeleiding, informatiebrochures voor leerlingen, ouders en leerkrachten schrijven, administratieve taken, vergaderingen leiden, ... Onze dagen zijn altijd goed gevuld.

 

Ondertussen heb ik samen met Dorien al zo'n 16-tal weken gewerkt. Het is ongelooflijk hoe snel de tijd vliegt. Zou dat ook aan mijn ongelooflijk leuke en goede stagenootje liggen?? Ik ben ervan overtuigd van wel. We werken heel goed samen, zijn samen constructief en productief en we maken tussen het harde werken door nog veel plezier ook. Zonder het te beseffen is er al een hele tijd van onze stage voorbij. Wat we enkele maanden terug nog aan het opstarten waren, moeten we binnenkort alweer afsluiten.

Puno, La Paz y Copacabana

Bij het binnenkomen van Perú, op 9 augustus, kregen we allemaal een stempel in ons pasport met daarop het aantal dagen dat we in het land mochten blijven. Wat de douanier neerschrijft hangt vooral af van zijn humeur, de wind, misschien ook van hoe goed je haar nog ligt na zo’n 16 uurtjes vliegen, eigenlijk vooral van willekeur dus. Dorien en ik kregen 90 dagen, dus begin november hadden we weer een goede uitvlucht voor een reisje!!

We trokken met het vliegtuig naar Juliaca, in de buurt van Puno bij het Lago Titicaca. Onze eerste toeristische uitstap ging richting ‘Los Uros’. Een groep van artificiële eilanden die volledig uit riet zijn gemaakt. Er wonen ook effectief mensen op de eilanden en die zien de toeristen maar al te graag komen natuurlijk. Toch loont het echt de moeite. De vrouwen lopen er een beetje als eenden, maar hoe zou je er zelf bijlopen als de ondergrond onder je voeten altijd dobbert op het water? Op een rieten boot voeren we van het ene eiland naar het andere. In de namiddag trokken we naar Taquile, een ander eiland in het Titicacameer met een prachtige natuur. Bij de lange wandelingen voelden we toch dat de hoogte ons ook hier parten speelde. Het Titicacameer is met zijn 3812m boven de zeespiegel dan ook het hoogstgelegen bevaarbare meer van de wereld. Gelukkig waren we zoals meestal bij de jongsten van de groep, dus we laten ons niet kennen! En ’s avonds verwennen we onszelf met een heerlijke maaltijd in een gezellig restaurantje in Puno.

De volgende dag hadden we een spannende vooruitzichten. Bij een betrouwbaar reisbureau hadden we een tocht naar Anapia, een minder toeristisch eiland geboekt. We zouden logeren bij een familie die ons zou rondleiden op het eiland en voor ons zou koken. We waren er helemaal klaar voor. In een dorpje in de buurt van de grens met Bolivië wachtten we de familie op. We snoven de plaatselijke, traditionele sfeer op, genoten van de fanfare die langskwam, van de vrouwtjes die massaal bloemen naar de kerk droegen, … Maar na uren wachten en verschillende malen telefoneren was er nog steeds niemand komen opdagen. Daar ging ons avontuurlijke uitstapje aan onze neus voorbij… Maar we lieten het niet aan ons hart komen, namen een taxi naar de Boliviaanse grens en kwamen een dag eerder als voorzien in La Paz aan. Daar stond ons nog een helse zoektocht naar een hostal te wachten.

La Paz is een eerder vuile stad, een beetje zoals Lima. Veel verkeer, drukte, lawaai, … Uitzonderlijk is wel het feit dat de stad in een dal ligt en daarbij de rijke mensen beneden in het dal wonen en de armen bovenaan op de heuvel. We wandelden doorheen de stad, bezochten kerken, kathedralen, parken en belangrijke pleinen. Maar we haalden pas echt ons hart op in de souvenirwinkeltjes, waar we helemaal de tijd uit het oog verloren. Een traditionele, authentieke vrouwenbolhoed stond al langer op mijn verlanglijstje en in La Paz vond ik hem eindelijk! Verder konden vooral lederen tasjes, sjaaltjes, mutsen, wantjes, ringetjes en oorbelletjes ons bekoren. En een bol is nog veel minder dan een sol =).

Ondertussen reeds dag 5 van ons reisje geworden. Tijd om naar Copacabana te trekken. Daar vonden we een zalig hostal, met nog veel zaliger ontbijt: crackers, yoghurt, verse fruitsalade, pannenkoekje, broodjes met boter en confituur, frisse melk en fruitsap. We namen er het koude water in de douche met graagte bij. Na het stadje een beetje te hebben verkend, werd het tijd om een nieuwe uitstap te plannen. We trokken naar ‘Isla del Sol’, een uitgestrekt eiland waar de boot ons ’s ochtends aan de noordkant afzette om ons later in de namiddag aan de zuidkant opnieuw op te halen. Een niet onvermoeiende wandeling onder de brandende zon, waar ik toch heel erg kon van genieten. Na enkele uren stappen begonnen we ons zo stilletjes bij onszelf af te vragen of we wel de juiste weg hadden gekozen en of we wel nog op tijd bij de boot zouden aankomen… Maar onze vrees bleek voor niks te zijn geweest. ’s Avonds verwenden we onszelf, zoals zowat iedere avond eigenlijk, op een heerlijke maaltijd in een van de plaatselijke restaurantjes.

Na nog een dagje uitrusten en genieten in Copacabana was het alweer tijd geworden om terug richting Puno te reizen. Het is vandaag 5 november, mijn mama en papa komen vandaag aan in Lima om aan hun rondreis door Perú te beginnen. Heel erg jammer dat ik hen nu niet kan zien, ik moet nog een 16-tal daagjes wachten… In Puno genoten we nog vollop van de feesten ter gelegenheid van de week van Puno. Een geweldige sfeer met fanfares, dansende kinderen in kleurrijke outfitjes, ... Als laatste uitstapje van ons reisje bezochten we Sillustani, een schiereiland en gewezen Inca-begraafplaats. Maar daar reeds begon ik me misselijk en ziekjes te voelen. Tegen de volgende ochtend voelden we ons allebei immens ellendig en ziek. Een vreselijke terugreis naar Lima om snel te vergeten , in tegenstelling tot de rest van het reisje wat ik het liefst nog heel fris in mijn herinneringen wens te houden.

Arequipa y Cusco

Na zeven weken trabajo, tijd voor un gran viaje! Samen met Dorien trok ik van 1 tot 10 oktober naar Arequipa en Cusco.

Met de bus van Cruz del Sur vertrokken we vrijdagnamiddag richting Arequipa. Zo'n 16-tal uurtjes in de bus. Maar we kiezen onze plaatsjes goed uit, steeds bovenaan helemaal vooraan voor het grote raam met een prachtig uitzicht op de natuur, goed zicht op de tv en de meeste beenruimte.

Zaterdag brachten we een dagje door in Arequipa zelf, kuierend door de straatjes en op de Plaza de Armas, een van de mooiste pleinen van Perú volgens de reisgidsen. En ik kan dit alleen maar beamen. We bezochten het prachtige Monasterio de Santa Catalina, een oud nonnenklooster met een gezellig doolhof van kleurrijke straatjes, bogen en tuinen... Een verademing na bijna twee maanden in het drukke Lima te hebben geleefd.

Volgend belangrijk punt op de reisagenda: De Cañón del Colca, een van de diepste canyons ter wereld. Een busje vol toeristen brengt ons langs adembenemende landschappen. De lokale gids praat zowel spaans als engels, maar geen van beide blijkt verstaanbaar. Oren dicht dus en genieten van het uitzicht. We stoppen regelmatig op leuke plaatsjes om even uit te stappen of te wandelen en foto's te nemen natuurlijk.

Zondagavond gaan we langs de warmwaterbronnen van Chivay. Het is ijskoud in ons bikinietje buiten maar eens in het water is het puur genieten. In een sopje van om en bij de 38° met rondomrond statige vulkanen die langzaamaan de zon verorberen. Zaaaa-lig!

Maandagochtend. Vroeg uit bed. Tijd om condors te spotten bij de Cruz del Cóndor. Na een busritje en een fikse wandeling komen we aan bij de miradores van de condors, maar geen vogel te bespeuren. Of toch?!

Na een nachtje op de bus komen we dinsdagochtend aan in Cusco, de oude hoofdstad van de Inca's. We wandelen door de 'navel van de wereld' en komen voorbij de gezellige Plaza de Armas, de indrukwekkende kathedraal en de talrijke iglesias en pitoreske straatjes. 's Avonds genieten we van een voorstelling van de verschillende traditionele dansen uit heel Perú. Ik leef me volledig in en krijg zin om ook zo'n dansje mee te doen! Het leuke aan de dansen is dat de mannen zich ook volledig laten gaan en dikwijls van meer ritme en lenigheid getuigen dan hun vrouwelijke danspartners.

Dan is het eindelijk tijd geworden voor dé hoofdattractie van Peru: Machu Picchu! Onze heenreis wordt een levensgevaarlijke tocht met een minibus langs rotswanden en afgronden waarvoor ik, hoe mooi ook, toch liever mijn ogen sloot. Zes van de negen inzittenden besloten om een treinticket terug te kopen in plaats van terug te keren met die bus, het spreekt voor zich. Ook Dorien en ik verkozen onze veiligheid boven het geld en dankzij een nederlands koppel waar we ondertussen mee bevriend waren, konden we ons een terugreis met de trein betalen.

Donderdagochtend. Vroeg uit bed. Om 4.20u beginnen we samen met onze nederlandse en duitse vrienden aan de klim richting Machu Picchu. We moeten ons haasten want we willen een stempel om Wayna Picchu te bezoeken en dagelijks mogen daar maar 400 mensen komen. In het begin valt onze tocht mee, maar na 20 minuten aan een serieus tempo trappen doen, is het toch tijd voor een pauze. Het is geen lachertje. Maar we bereiken de top en eens op Machu Picchu loont het de moeite. Al zo vaak heb ik de afbeelding in een boekje gezien, maar daar effectief zelf staan... Onbeschrijfelijk. Indrukwekkend.

Na een verkenning van Machu Picchu zijn we klaar om ook Wayna Picchu, de hoog oprijzende granieten bergtop ten noorden van Machu Picchu, te overwinnen. De klim is steil, maar veel minder lang. Het zicht boven is waw! Even uitblazen boven en genieten van het prachtige uitzicht op Machu Picchu. Het is echt onbeschrijfelijk...

Kan een uitzicht ons na dit ooit nog bekoren? Tuurlijk wel! Vrijdag bezoeken we de Heilige Vallei met de incaruines van Sacscyhuaman, Ollantaytambo, de kleurrijke markt van Pisac, het Incaheiligdom Qenko en het gezellige dorp met Incaruines Chinchero. Bij de plaatselijke souvenierkraampjes zien we weer veel te veel leuke spulletjes die we niet nodig hebben. Maar de vrouwtjes zijn zo lief...

Onze laatse dag in Cusco doen we nog eens wild. Hoewel geen van ons ooit op een paard heeft gezeten, behalve ik als kleuter toen ik gehuild heb tot ik maar een rondje moest blijven zitten in plaats van twee, besluiten we ruines te bezoeken met een paard!! Onze gids, een kereltje van vijftien krijgt ons allebei op het paard en leidt ons rond bij enkele ruines in de buurt van Cusco. Zolang de paardjes braafjes en op het gemakje wandelen gaat alles perfect. Maar af en toe gaat dat paard lopen en dan is het hopen dat je erop blijft zitten. Van de ruines heb ik helemaal niet zoveel gezien, maar het paardrijden wil ik opnieuw doen!!

Na zo'n fantastische reis zijn we weer klaar om het beste van onszelf te geven op onze stage!

Temblor!!

Vannacht werd ik uit mijn bedje geschud, m'n allereerste aardbeving in Peru. 5.9 op de schaal van Richter volgens de nieuwsberichten. En net nu alle meisjes op reis zijn en ik helemaal alleen op mijn kamertje lig... Aaaaaa!! Gelukkig kon ik vlug met al mijn lakens, mijn kussen en beertje bij Dorien aankloppen, die lag nog te slapen als een roosje en kon mij een veilig bedje dicht in haar buurt aanbieden =).

Paracas, Huacachina e Ica

Na vier zware stageweken in Viña Alta hadden we het wel verdiend: ons uitstapje vol zon, lekker eten, dessertjes, cocktailtjes en natuurlijk ook mooie plekjes en bezienswaardigheden. We gingen de toerist uithangen...

De Islas Ballestas zijn eilandjes voor de kust van Paracas die overladen zijn met zeeleeuwen, zeehonden, talloze vogels, pinguïns, ... Met een bootje voeren we heel dicht langs de eilandjes om alle dieren goed te kunnen zien en fotograferen. Onderweg naar de eilandjes stopte het bootje ook eventjes om ons te laten genieten van de dolfijnen!!

Het Reserva Nacional de Paracas is een woestijnachtig gebied. Met een minibusje trokken we van de ene mirador, een uitkijkpunt met een mooi uitzicht op de zee of bergen, naar de andere.

 
Huacachina, een stukje paradijs. Huacachina is een groene lagune omrond door zanderige bergen. Daar hebben we gesandboard en met de buggy gereden. Elk hebben we daar zo'n kleine 5 kilogram zand opgeschept in onze kleren, schoenen, haren en oren. Maar het was wel echt heel plezant! Na het sporten gingen we nog even uitrusten langs het prachtige meertje.

We sloten het weekendje af met een bezoekje aan Ica: de kerk die zwaar beschadigd werd door een aarbeving, de Plaza Mayor en een wijn- en piscobodega. En vervolgens moe maar voldaan terug naar huis, Lima. 

Verjaardag Dorien!

Ondertussen al een hele tijd geleden dat ik nog een berichtje heb gepost op mijn blog. Eindelijk heb ik eens wat tijd gevonden om er mij aan te zetten. Belangrijke gebeurtenissen de voorbije weken? Werken, duizenden complimentjes van Fabiola (onze coordinatrice die altijd zooo tevreden is over ons werk), werken, .... En de verjaardag van Dorien, ook voor ons vol leuke verrassingen...

's Ochtends heb ik mijn stagegenootje verwend met een ontbijtje op bed. Een broodje, twee soortjes cornflakes, yoghurt, melk, fruitsla en een zachtgekookt eitje voor de verjaardagsprinses!!

In de namiddag, voor het feestje, moesten we langsgaan bij de profesora van spaans. Samen met Julie, Lore en Dorien neem ik extra spaanse lessen om ons beter uit te kunnen drukken in het spaans hier. Maar voor het begin van de lessen wou de profesora ons bij haar thuis ontvangen. Wij vonden het een beetje jammer dat we nu geen uitstapje konden maken op Doriens verjaardag.

Maar het werd za-lig!! De profesora, Elizabeth, is de max. Zo'n lieve, grappige vrouw. Toen ze vroeg hoe oud we waren, konden we allemaal onze mond niet houden en vertelden we dat Dorien jarig was. Ze nam ons stante pede mee naar de hemel op aarde in Peru: Tortas Gaby...



Sindsdien komt Elizabeth elke dinsdag- en donderdagavond spaanse les geven. Bijna altijd heeft ze iets bij om te smullen. En wij worden op een zalige manier beter in het spaans...

Viña Alta

Onze eerste volledige werkweek op Viña Alta zit erop. Ik moest toch wel even bekomen, vandaar nu pas een bericht op mijn blog. Iedere ochtend om 5u uit mijn bedje, slik! Ik hoop dat ik er snel aan gewend raak en misschien hoop ik dat nog wel het meest voor mijn stagepartner, Dorien, want die moet dus elke ochtend mijn ochtendhumeur ondervinden... Normaal heb ik dat niet, maar dus wel om 5u 's ochtends in Perú.

Gelukkig amuseren we ons door de dag echt goed samen. Het is hier soms wel nodig om met je 'miserie' te lachen. We zitten 4u per dag in een overvolle microbus met een chauffeur die in België al 36 keer zijn rijbewijs zou kwijt zijn. Maar hier is dat normaal, ze rijden allemaal zo. Op ons stageplaats zijn de toiletten niet om aan te zien, dus we houden 10u per dag onze blaas vol om na het werk te gaan smeken in een restaurantje in de buurt of we 'pichi' mogen doen. Alle toetsenborden waarop we moeten werken zijn Qwerty dus wat normaal 5 minuutjes duurt om te typen, duurt nu zeker 20 minuten. En bovendien ben ik deze week allergisch geworden aan iets, waarschijnlijk iets van eten, maar ik weet helemaal niet aan wat...

Nuja, we lachen eigenlijk wel heel wat af. Maar we hebben ook al heel hard gewerkt deze week. 's Avonds zijn we doodmoe en vallen we in slaap op de bus. Onze coordinadora, Fabiola, had ons al een hele waslijst taken gegeven om ons wat in te werken. Donderdag op de vergadering met alle medewerkers zei ze dat ze supertevreden was van ons, ze heeft ons verschillende keren gefeliciteerd. En het deed deugd!

Vanaf volgende week mogen we al effectief met de kinderen alleen werken. Het is leuk dat ze dus redelijk snel vertrouwen in ons stelt. We mogen ook al een interventieplan uitvoeren dat we zelf opgemaakt hadden om een leerkracht te helpen die op het punt staat van een burn-out. Het lijkt onwaarschijnlijk, na 4 jaar theorie in Leuven, mogen we eindelijk onze plannen in de praktijk brengen. We moeten ook workshops voorbereiden en geven over emoties, leerproblemen, etc. En natuurlijk hebben Dorien en ik al een hele hoop originele ideetjes om dat allemaal in elkaar te steken.

Maar nu eerst genieten van het weekend!!

Al trabajo!

5u deze morgen: irritante peruaanse gsm-wekker, aaaaah!! We moeten om 7.15u aan de Universidad de Lima staan want onze stagecoördinatrice, señora Fabiola Henostroza, neemt ons voor het eerst mee naar Viña Alta. Viña Alta is het schooltje met afdelingen voor kleuter, lager en secundair voor de armere bevolking in Lima waar Dorien en ik gaan werken. De weg er naartoe is steil en vuil. Maar eens voorbij de schoolpoort merk ik dat dit echt het soort schooltje is uit mijn dromen! Als we over de speelplaats wandelen beginnen enkele kinderen spontaan naar ons te wuiven, heel schattig, mijn hartje smelt... De muren zijn geschilderd in vrolijk groen, een bruine zanderige heuvel rijst op uit de achtergrond. Hoewel het schooltje arm is, beschikken ze wel over redelijk deftig materiaal om mee te werken. Ideaal.

We krijgen concrete opdrachten, eindelijk komen we te weten wat ze echt van ons verwachten. Maandag moeten we de emotionele vaardigheden van een meisje van 6 evalueren. Tegen woensdag moeten we heel wat testjes en taakjes gezocht of gecreëerd hebben om kinderen met leerproblemen te onderzoeken. We zullen ook gesprekken hebben met ouders over opvoedingsproblemen en advies geven over de aanpak van hun kind(eren). Iedere donderdag is er ook 'escuela de padres', dan geven we een workshop voor de ouders over een bepaald pedagogisch of psychologisch thema. Etc.

Nu ben ik kapot, maar morgen gaan we de plaatselijke 'wibra's en zeemannen' afschuimen om een voorraad kleurpotloden, stiften, gekleurd papier, stickers, ... in te slaan. Dan kunnen we alvast goed beginnen aan onze voorbereidingen... Aan het werk! Al trabajo!

Pachacamac

Zondag, dus tijd voor een iets grotere uitstap. Met de microbus trokken we met zijn allen naar Pachacamac, een archeologische site op 20 km van Lima.  De tempels, piramides, huizen, wegen,... werden gebouwd door plaatselijke stammen. De oudste delen dateren uit 200 na Chr. Er kwamen verschillende indianenvolkeren naar Pachacamac en die lieten telkens ook hun invloed na. Pachacamac is dus heel lange tijd een erg belangrijke plaats geweest waar pelgrims geschenken en offers kwamen brengen. Pachacamac was vooral een religieuze plaats waar de god van de zon vereerd werd. De tempel ter ere van de zon is dan ook magnifiek en geeft een prachtig uitzicht op de zee. Het uitzicht op het groen en het water staat in schril contrast met de zanderige droge site. Na de komst van de spaanse conquistadores verloor Pachacamac alle betekenis. 

Een gids leidde ons rond in het museum en in het hele gebied. Ze deed haar best om duidelijk te praten, maar ik was heel blij dat ik best wel veel kon verstaan. Dat geeft me weer moed! Mijn spaans zal hopelijk snel beter worden.

Na het bezoek aan Pachacamac hebben we ook voor het eerst lama's en alpaca's gezien! Ze liepen wel niet vrij rond, maar nu hebben we er tenminste toch al eens gezien. We hebben ook voor het eerst echte peruaanse honden gezien. Het is een speciaal ras zonder haar. Degene die wij dan nog gezien hebben waren helemaal paars door een soort ontsmettingsmiddel omdat ze gevochten hadden, niet echt een fraai zicht...

Onderweg naar Pachacamac zijn we bovendien voor het eerst door de echt armere buurten van Lima gereden. Schrijnend. Dan heb ik zin om uit te stappen en die mensen mijn geld te geven dat ik bij heb. Maar dat heeft geen zin. Ik hoop via mijn stage de arme bevolking toch een heel klein beetje vooruit te kunnen helpen.

Wordt vervolgd...

Aangekomen

Het vertrek in Zaventem verliep nogal chaotisch. De meesten onder ons hadden net iets teveel bagage mee en de steward vond dat precies niet zo tof. Voor mijn 3 kilootjes overgewicht moest ik 60 euro betalen!! Gelukkig heb ik nog maar eens bewezen dat de traantjes van een vrouw op het goeie moment wonderen kunnen verrichten... :) Traantjes waren er natuurlijk ook bij het afscheid aan de gate. Maar al snel waren we allemaal druk aan het keuvelen en lachen.

Ondertussen zijn we aangekomen in ons huisje, casa marfil. Het is hier echt gezellig. In de supermarkt is precies wel alles te vinden wat we nodig hebben. Het is niet echt warm, maar af en toe piept de zon wel eens door!! En wat natuurlijk nog het allerbelangrijkste is, de meisjes zijn echt supertof!! Laat het avontuur maar beginnen...

Aftellen maar!

Ik ben aan mijn laatste weekje België begonnen. Peru komt steeds dichterbij. Spannend...