Na zeven weken trabajo, tijd voor un gran viaje! Samen met Dorien trok ik van 1 tot 10 oktober naar Arequipa en Cusco.
Met de bus van Cruz del Sur vertrokken we vrijdagnamiddag richting Arequipa. Zo'n 16-tal uurtjes in de bus. Maar we kiezen onze plaatsjes goed uit, steeds bovenaan helemaal vooraan voor het grote raam met een prachtig uitzicht op de natuur, goed zicht op de tv en de meeste beenruimte.
Zaterdag brachten we een dagje door in Arequipa zelf, kuierend door de straatjes en op de Plaza de Armas, een van de mooiste pleinen van Perú volgens de reisgidsen. En ik kan dit alleen maar beamen. We bezochten het prachtige Monasterio de Santa Catalina, een oud nonnenklooster met een gezellig doolhof van kleurrijke straatjes, bogen en tuinen... Een verademing na bijna twee maanden in het drukke Lima te hebben geleefd.
Volgend belangrijk punt op de reisagenda: De Cañón del Colca, een van de diepste canyons ter wereld. Een busje vol toeristen brengt ons langs adembenemende landschappen. De lokale gids praat zowel spaans als engels, maar geen van beide blijkt verstaanbaar. Oren dicht dus en genieten van het uitzicht. We stoppen regelmatig op leuke plaatsjes om even uit te stappen of te wandelen en foto's te nemen natuurlijk.
Zondagavond gaan we langs de warmwaterbronnen van Chivay. Het is ijskoud in ons bikinietje buiten maar eens in het water is het puur genieten. In een sopje van om en bij de 38° met rondomrond statige vulkanen die langzaamaan de zon verorberen. Zaaaa-lig!
Maandagochtend. Vroeg uit bed. Tijd om condors te spotten bij de Cruz del Cóndor. Na een busritje en een fikse wandeling komen we aan bij de miradores van de condors, maar geen vogel te bespeuren. Of toch?!
Na een nachtje op de bus komen we dinsdagochtend aan in Cusco, de oude hoofdstad van de Inca's. We wandelen door de 'navel van de wereld' en komen voorbij de gezellige Plaza de Armas, de indrukwekkende kathedraal en de talrijke iglesias en pitoreske straatjes. 's Avonds genieten we van een voorstelling van de verschillende traditionele dansen uit heel Perú. Ik leef me volledig in en krijg zin om ook zo'n dansje mee te doen! Het leuke aan de dansen is dat de mannen zich ook volledig laten gaan en dikwijls van meer ritme en lenigheid getuigen dan hun vrouwelijke danspartners.
Dan is het eindelijk tijd geworden voor dé hoofdattractie van Peru: Machu Picchu! Onze heenreis wordt een levensgevaarlijke tocht met een minibus langs rotswanden en afgronden waarvoor ik, hoe mooi ook, toch liever mijn ogen sloot. Zes van de negen inzittenden besloten om een treinticket terug te kopen in plaats van terug te keren met die bus, het spreekt voor zich. Ook Dorien en ik verkozen onze veiligheid boven het geld en dankzij een nederlands koppel waar we ondertussen mee bevriend waren, konden we ons een terugreis met de trein betalen.
Donderdagochtend. Vroeg uit bed. Om 4.20u beginnen we samen met onze nederlandse en duitse vrienden aan de klim richting Machu Picchu. We moeten ons haasten want we willen een stempel om Wayna Picchu te bezoeken en dagelijks mogen daar maar 400 mensen komen. In het begin valt onze tocht mee, maar na 20 minuten aan een serieus tempo trappen doen, is het toch tijd voor een pauze. Het is geen lachertje. Maar we bereiken de top en eens op Machu Picchu loont het de moeite. Al zo vaak heb ik de afbeelding in een boekje gezien, maar daar effectief zelf staan... Onbeschrijfelijk. Indrukwekkend.
Na een verkenning van Machu Picchu zijn we klaar om ook Wayna Picchu, de hoog oprijzende granieten bergtop ten noorden van Machu Picchu, te overwinnen. De klim is steil, maar veel minder lang. Het zicht boven is waw! Even uitblazen boven en genieten van het prachtige uitzicht op Machu Picchu. Het is echt onbeschrijfelijk...
Kan een uitzicht ons na dit ooit nog bekoren? Tuurlijk wel! Vrijdag bezoeken we de Heilige Vallei met de incaruines van Sacscyhuaman, Ollantaytambo, de kleurrijke markt van Pisac, het Incaheiligdom Qenko en het gezellige dorp met Incaruines Chinchero. Bij de plaatselijke souvenierkraampjes zien we weer veel te veel leuke spulletjes die we niet nodig hebben. Maar de vrouwtjes zijn zo lief...
Onze laatse dag in Cusco doen we nog eens wild. Hoewel geen van ons ooit op een paard heeft gezeten, behalve ik als kleuter toen ik gehuild heb tot ik maar een rondje moest blijven zitten in plaats van twee, besluiten we ruines te bezoeken met een paard!! Onze gids, een kereltje van vijftien krijgt ons allebei op het paard en leidt ons rond bij enkele ruines in de buurt van Cusco. Zolang de paardjes braafjes en op het gemakje wandelen gaat alles perfect. Maar af en toe gaat dat paard lopen en dan is het hopen dat je erop blijft zitten. Van de ruines heb ik helemaal niet zoveel gezien, maar het paardrijden wil ik opnieuw doen!!
Na zo'n fantastische reis zijn we weer klaar om het beste van onszelf te geven op onze stage!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten