Viña Alta

Onze eerste volledige werkweek op Viña Alta zit erop. Ik moest toch wel even bekomen, vandaar nu pas een bericht op mijn blog. Iedere ochtend om 5u uit mijn bedje, slik! Ik hoop dat ik er snel aan gewend raak en misschien hoop ik dat nog wel het meest voor mijn stagepartner, Dorien, want die moet dus elke ochtend mijn ochtendhumeur ondervinden... Normaal heb ik dat niet, maar dus wel om 5u 's ochtends in Perú.

Gelukkig amuseren we ons door de dag echt goed samen. Het is hier soms wel nodig om met je 'miserie' te lachen. We zitten 4u per dag in een overvolle microbus met een chauffeur die in België al 36 keer zijn rijbewijs zou kwijt zijn. Maar hier is dat normaal, ze rijden allemaal zo. Op ons stageplaats zijn de toiletten niet om aan te zien, dus we houden 10u per dag onze blaas vol om na het werk te gaan smeken in een restaurantje in de buurt of we 'pichi' mogen doen. Alle toetsenborden waarop we moeten werken zijn Qwerty dus wat normaal 5 minuutjes duurt om te typen, duurt nu zeker 20 minuten. En bovendien ben ik deze week allergisch geworden aan iets, waarschijnlijk iets van eten, maar ik weet helemaal niet aan wat...

Nuja, we lachen eigenlijk wel heel wat af. Maar we hebben ook al heel hard gewerkt deze week. 's Avonds zijn we doodmoe en vallen we in slaap op de bus. Onze coordinadora, Fabiola, had ons al een hele waslijst taken gegeven om ons wat in te werken. Donderdag op de vergadering met alle medewerkers zei ze dat ze supertevreden was van ons, ze heeft ons verschillende keren gefeliciteerd. En het deed deugd!

Vanaf volgende week mogen we al effectief met de kinderen alleen werken. Het is leuk dat ze dus redelijk snel vertrouwen in ons stelt. We mogen ook al een interventieplan uitvoeren dat we zelf opgemaakt hadden om een leerkracht te helpen die op het punt staat van een burn-out. Het lijkt onwaarschijnlijk, na 4 jaar theorie in Leuven, mogen we eindelijk onze plannen in de praktijk brengen. We moeten ook workshops voorbereiden en geven over emoties, leerproblemen, etc. En natuurlijk hebben Dorien en ik al een hele hoop originele ideetjes om dat allemaal in elkaar te steken.

Maar nu eerst genieten van het weekend!!

Al trabajo!

5u deze morgen: irritante peruaanse gsm-wekker, aaaaah!! We moeten om 7.15u aan de Universidad de Lima staan want onze stagecoördinatrice, señora Fabiola Henostroza, neemt ons voor het eerst mee naar Viña Alta. Viña Alta is het schooltje met afdelingen voor kleuter, lager en secundair voor de armere bevolking in Lima waar Dorien en ik gaan werken. De weg er naartoe is steil en vuil. Maar eens voorbij de schoolpoort merk ik dat dit echt het soort schooltje is uit mijn dromen! Als we over de speelplaats wandelen beginnen enkele kinderen spontaan naar ons te wuiven, heel schattig, mijn hartje smelt... De muren zijn geschilderd in vrolijk groen, een bruine zanderige heuvel rijst op uit de achtergrond. Hoewel het schooltje arm is, beschikken ze wel over redelijk deftig materiaal om mee te werken. Ideaal.

We krijgen concrete opdrachten, eindelijk komen we te weten wat ze echt van ons verwachten. Maandag moeten we de emotionele vaardigheden van een meisje van 6 evalueren. Tegen woensdag moeten we heel wat testjes en taakjes gezocht of gecreëerd hebben om kinderen met leerproblemen te onderzoeken. We zullen ook gesprekken hebben met ouders over opvoedingsproblemen en advies geven over de aanpak van hun kind(eren). Iedere donderdag is er ook 'escuela de padres', dan geven we een workshop voor de ouders over een bepaald pedagogisch of psychologisch thema. Etc.

Nu ben ik kapot, maar morgen gaan we de plaatselijke 'wibra's en zeemannen' afschuimen om een voorraad kleurpotloden, stiften, gekleurd papier, stickers, ... in te slaan. Dan kunnen we alvast goed beginnen aan onze voorbereidingen... Aan het werk! Al trabajo!

Pachacamac

Zondag, dus tijd voor een iets grotere uitstap. Met de microbus trokken we met zijn allen naar Pachacamac, een archeologische site op 20 km van Lima.  De tempels, piramides, huizen, wegen,... werden gebouwd door plaatselijke stammen. De oudste delen dateren uit 200 na Chr. Er kwamen verschillende indianenvolkeren naar Pachacamac en die lieten telkens ook hun invloed na. Pachacamac is dus heel lange tijd een erg belangrijke plaats geweest waar pelgrims geschenken en offers kwamen brengen. Pachacamac was vooral een religieuze plaats waar de god van de zon vereerd werd. De tempel ter ere van de zon is dan ook magnifiek en geeft een prachtig uitzicht op de zee. Het uitzicht op het groen en het water staat in schril contrast met de zanderige droge site. Na de komst van de spaanse conquistadores verloor Pachacamac alle betekenis. 

Een gids leidde ons rond in het museum en in het hele gebied. Ze deed haar best om duidelijk te praten, maar ik was heel blij dat ik best wel veel kon verstaan. Dat geeft me weer moed! Mijn spaans zal hopelijk snel beter worden.

Na het bezoek aan Pachacamac hebben we ook voor het eerst lama's en alpaca's gezien! Ze liepen wel niet vrij rond, maar nu hebben we er tenminste toch al eens gezien. We hebben ook voor het eerst echte peruaanse honden gezien. Het is een speciaal ras zonder haar. Degene die wij dan nog gezien hebben waren helemaal paars door een soort ontsmettingsmiddel omdat ze gevochten hadden, niet echt een fraai zicht...

Onderweg naar Pachacamac zijn we bovendien voor het eerst door de echt armere buurten van Lima gereden. Schrijnend. Dan heb ik zin om uit te stappen en die mensen mijn geld te geven dat ik bij heb. Maar dat heeft geen zin. Ik hoop via mijn stage de arme bevolking toch een heel klein beetje vooruit te kunnen helpen.

Wordt vervolgd...

Aangekomen

Het vertrek in Zaventem verliep nogal chaotisch. De meesten onder ons hadden net iets teveel bagage mee en de steward vond dat precies niet zo tof. Voor mijn 3 kilootjes overgewicht moest ik 60 euro betalen!! Gelukkig heb ik nog maar eens bewezen dat de traantjes van een vrouw op het goeie moment wonderen kunnen verrichten... :) Traantjes waren er natuurlijk ook bij het afscheid aan de gate. Maar al snel waren we allemaal druk aan het keuvelen en lachen.

Ondertussen zijn we aangekomen in ons huisje, casa marfil. Het is hier echt gezellig. In de supermarkt is precies wel alles te vinden wat we nodig hebben. Het is niet echt warm, maar af en toe piept de zon wel eens door!! En wat natuurlijk nog het allerbelangrijkste is, de meisjes zijn echt supertof!! Laat het avontuur maar beginnen...

Aftellen maar!

Ik ben aan mijn laatste weekje België begonnen. Peru komt steeds dichterbij. Spannend...