Welkom! Bienvenido!


"Ik weet wat ik later wil doen! Ik ga naar Afrika en ik richt daar een schooltje op..." Deze kinderdroom heeft weliswaar al heel wat transformaties, translocaties en reorganisaties doorstaan, voor mij gaat hij binnenkort in vervulling.



Op 8 augustus vertrek ik voor een half jaartje naar Peru, Zuid-Amerika. Daar zal ik mijn praktijkstage doen in het kader van mijn studies Pedagogische Wetenschappen aan de KULeuven. Ik zal werken in Viña Alta in Lima, een soort schooltje met vooral armere kinderen en een daaraan verbonden consultatiedienst voor ouders. Mijn belangrijkste taken zijn daar workshops geven over emoties, drugs, seksualiteit, etc. en ouders begeleiden met kinderen met gedragsproblemen. Dit alles in het Spaans, olé!



Gelukkig ben ik niet alleen, we zijn met 9 meiden die samen in dit avontuur stappen. We zullen samen logeren in 'Casa Marfil' in Pueblo Libre in Lima. Van daaruit trekken we per twee of drie naar onze verschillende stageplaatsen om 's avonds (hopelijk) gezellig opnieuw samen te komen. Tussen het werken door krijgen we normaalgezien ook de tijd om de stad en het land te ontdekken.



Momenteel zijn er nog enorm veel vraagtekens, maar gaandeweg zal ik alles wel ondervinden en leren. Via deze blog kan je mij volgen doorheen mijn avontuur in Peru. Laat zeker niet na om te reageren.



Grandos Besos, lies

zaterdag 28 augustus 2010

Viña Alta

Onze eerste volledige werkweek op Viña Alta zit erop. Ik moest toch wel even bekomen, vandaar nu pas een bericht op mijn blog. Iedere ochtend om 5u uit mijn bedje, slik! Ik hoop dat ik er snel aan gewend raak en misschien hoop ik dat nog wel het meest voor mijn stagepartner, Dorien, want die moet dus elke ochtend mijn ochtendhumeur ondervinden... Normaal heb ik dat niet, maar dus wel om 5u 's ochtends in Perú.

Gelukkig amuseren we ons door de dag echt goed samen. Het is hier soms wel nodig om met je 'miserie' te lachen. We zitten 4u per dag in een overvolle microbus met een chauffeur die in België al 36 keer zijn rijbewijs zou kwijt zijn. Maar hier is dat normaal, ze rijden allemaal zo. Op ons stageplaats zijn de toiletten niet om aan te zien, dus we houden 10u per dag onze blaas vol om na het werk te gaan smeken in een restaurantje in de buurt of we 'pichi' mogen doen. Alle toetsenborden waarop we moeten werken zijn Qwerty dus wat normaal 5 minuutjes duurt om te typen, duurt nu zeker 20 minuten. En bovendien ben ik deze week allergisch geworden aan iets, waarschijnlijk iets van eten, maar ik weet helemaal niet aan wat...

Nuja, we lachen eigenlijk wel heel wat af. Maar we hebben ook al heel hard gewerkt deze week. 's Avonds zijn we doodmoe en vallen we in slaap op de bus. Onze coordinadora, Fabiola, had ons al een hele waslijst taken gegeven om ons wat in te werken. Donderdag op de vergadering met alle medewerkers zei ze dat ze supertevreden was van ons, ze heeft ons verschillende keren gefeliciteerd. En het deed deugd!

Vanaf volgende week mogen we al effectief met de kinderen alleen werken. Het is leuk dat ze dus redelijk snel vertrouwen in ons stelt. We mogen ook al een interventieplan uitvoeren dat we zelf opgemaakt hadden om een leerkracht te helpen die op het punt staat van een burn-out. Het lijkt onwaarschijnlijk, na 4 jaar theorie in Leuven, mogen we eindelijk onze plannen in de praktijk brengen. We moeten ook workshops voorbereiden en geven over emoties, leerproblemen, etc. En natuurlijk hebben Dorien en ik al een hele hoop originele ideetjes om dat allemaal in elkaar te steken.

Maar nu eerst genieten van het weekend!!

1 opmerking:

  1. Ik ben blij te lezen dat alles goed verloopt in het schooltje. Ja, dat vroeg opstaan en die twee uren bus zijn jammer, maar daar ga je niet dood van! Hopelijk gaat je allergie vlug over!
    Knuffel en xxx van mama

    BeantwoordenVerwijderen